10 arrestime për mashtrim me pronat në Ishëm e Lalz, Policia e Durrësit jep hollësi

E zgjedhur

Për operacionin policor me 10 arrestime në Ishëm dhe Lalz të personave që kanë përfituar me mashtrim dhjetra ha tokë bregdetare, janë deklaruar para medias Drejtori i Policisë së Durrësit Alfred Çepe dhe Hekuran Bregu, Shef Sektori i Krimit Ekonomik.

Ata deklaruan se veç të arrestuarve, ka persona të tjerë të implikuar dhe se për shkak të sekretit hetimor, në këto momente nuk mund të jepen detaje më shumë.

Deklarata e plotë:

Pas një hetimi të kryer nga Prokurorinë Pranë Gjykatës së Shkallës së Parë Durrës në bashkëpunim me Departamentin për Hetimin e Krimit të Organizuar dhe Krimet e Rënda në Drejtorinë e Policisë së Shtetit, në kuadër të procedimeve penale Nr. 1205. 2015, nr. 864.2016. 912.2016 nr. 1685.2016. nr. 2017.2016 dhe nr. 178.2016, të filluar për shkak të abuzimit me ndarjen e tokave sipas ligjit për tokën, dhe të disa kontratave qiraje për dhënie të hapësirës publike plazheve, bë i mundur ekzekutimi i vendimeve për caktim mase sigurimi, për shtetasit:

1. Sulejman Ibrahimi (ish­ Kryetar i Komunës Ishëm), i datëlindjes 01.04.1968, lindur dhe banues në Durrës, i dyshuar veprën penale kryer veprën penale “Shpërdorimi i detyrës” e kryer në bashkëpunim dhe “Korrupsioni pasiv i personave që ushtrojnë funksione publike” parashikuar 248, 248 – 25 dhe 259 ­25 të Kodit Penal, me vendimin Nr. 43 datë 08.02.2018 të Gjykatës së Shkallës së Parë Durrës, është caktuar masë sigurimi “Arrest në Burg” të parashikuar nga neni 238 të K. Pr. Penale.

2. Ornela Shëmlikaj (me detyrë sekretare arshivë protokoll në ishKomunën Ishëm, aktualisht në detyrë në Njësinë Administrative Ishëm), e datëlindjes 18.03.1994, lindur dhe banues në Ishëm Durrës, e dyshuar veprën penale kryer veprën penale “Shpërdorimi i detyrës” e kryer në bashkëpunim, parashikuar 248 – 25 të Kodit Penal, me vendimin Nr. 42 datë 08.02.2018 të Gjykatës së Shkallës së Parë Durrës, është caktuar masë sigurimi “Arrest në Burg” të parashikuar nga neni 238 të K. Pr. Penale.

3. Enver Shima, (me detyrë ish­ përgjegjës i zyrës së Bujqësisë në ish­ Komunën Ishëm) e datëlindjes 05.05.1950, lindur dhe banues në Kuraten, Ishëm Durrës, i dyshuar për veprën penale “Shpërdorimi i detyrës” e kryer në bashkëpunim, parashikuar 248 – 25 të Kodit Penal, me vendimin Nr. 42 datë 08.02.2018 të Gjykatës së Shkallës së Parë Durrës, është caktuar masë sigurimi “Arrest në Burg” të parashikuar nga neni 238 të K. Pr. Penale.

4. Shpresa Merdita, (me detyrë ish­ punonjëse e zyrës së Urbanistikës në ish­ Komunën Ishëm, aktualisht avokate në Durrës) e datëlindjes 20.04.1970, lindur dhe banues në lagjen nr. 18, Rruga “Zeus” Durrës, e dyshuar për veprën penale “Korrupsioni pasiv i personave që ushtrojnë funksione publike” e kryer në bashkëpunim, parashikuar nga neni 259 ­25 të Kodit Penal, me vendimin Nr. 44 datë 08.02.2018 të Gjykatës së Shkallës së Parë Durrës, është caktuar masë sigurimi “Arrest në Burg” të parashikuar nga neni 238 të K. Pr. Penale.

Zhgënjimi i Strasburgut

FLORJAN KALAJA

Dy çështje me rëndësi të madhe për shtetin shqiptar kishte dhe ka në shqyrtim Gjykata Europiane për të Drejtat e Njeriut (në  vijim Gjykata e Strasburgut).

E para ishte çështja e kompensimit të drejtë të ish-pronarëve të shpronësuar me pa të drejtë nga regjimi komunist në raport me Ligjin nr. 133/2015 (ligji për trajtimin e pronës), që përmbyllte procesin e kompensimit të tyre. E dyta është qasja e saj kundrejt praktikës administrative dhe gjyqësore, që respektivisht Komisioni i Pavarur i Kualifikimit apo Kolegji i Apelimit kanë mbajtur në procesin e rivlerësimit kalimtar të gjyqtarëve dhe prokurorëve, në të cilin janë shkarkuar funksionarë të sistemit të drejtësisë përgjatë kësaj periudhe.

Çështja e parë u zgjidh. Me datë 07.05.2020, ditën e enjte, Gjykata e Strasburgut publikoi vendimin në çështjen “Beshiri dhe 11 të tjerë kundër Shqipërisë”, ku ish-pronarët ankoheshin se u janë cenuar të drejtat e pronës dhe e drejta për proces të rregullt ligjor nga mosekzekutimi me disa dekada i vendimeve të formës së prerë mbi kompensimin financiar të pronës së shpronësuar pa të drejtë nga regjimi komunist. Gjykatës së Strasburgut iu deshën 63 faqe vendim që të konkludonte se kërkesat e ish-pronarëve ishin proceduralisht të papranueshme dhe se ajo nuk kishte juridiksion për t’i shqyrtuar. Me anën e këtij vendimi u riatdhesuan 12 çështje gjyqësore shqiptare, të cilat më së hershmi kishin që nga viti 2006 që i kishin ikur juridiksionit moszgjidhës gjyqësor mëmë.

Shtatë nga këto kërkesa, më e hershmja e vitit 2006, një e vitit 2008, një e vitit 2010, një e vitit 2011, dy të vitit 2014 dhe një e vitit 2015 u deklaruan të papranueshme, se nuk kishin paraqitur asnjë kërkesë pranë Agjencisë së Trajtimit të Pronës (në vijim ATP) apo më tej në gjykatat kompetente shqiptare, sipas parashikimeve të ligjit të ri. Katër nga këto kërkesa, dy të vitit 2012 dhe dy të vitit 2014, u deklaruan të papranueshme sepse, edhe pse kishin paraqitur kërkesë në Gjykatën e Strasburgut, kishin paraqitur kërkesë edhe në ATP dhe më tej në gjykatë dhe procedurat për gjykimin e tyre po vijonin në Shqipëri sipas ligjit të ri. Një kërkesë e ushtruar në vitin 2014 u deklarua e papranueshme, sepse sipas Ligjit nr. 133/2015, ishpronarët ishin kompensuar nga autoritetet shqiptare (shih paragrafët 218–220 të vendimit).

Nga leximi i vendimit nuk mund ta fsheh zhgënjimin e parë të madh që kam marrë nga një jurisprudencë e Gjykatës së Strasburgut, në dhjetë vite të jetës profesionale si gjyqtar. Nuk e kuptova se si mund të zbatohet rregulli i bashkimit të kërkesave (neni 42 pika 1 e Rregullores) për çështje në problematikën e së drejtës dhe të faktit që ngrenë janë krejt të ndryshme. Domethënë, bashkohen shtatë çështje, kërkuesit e të cilave nuk kanë paraqitur asnjë kërkesë pranë autoriteteve administrative apo gjyqësore shqiptare, me pesë çështje, kërkuesit e të cilave janë ndërgjyqës paditës dhe po gjykohen nga gjykatat shqiptare apo edhe kreditorë kundrejt shtetit, pasi u është akorduar kompensimi sipas Ligjit nr. 133/ 2015. Më tej, në përfundim të një pritjeje kalvari për drejtësi ndërkombëtare, shtatë palë kërkuesve u thuhet se kërkesat tuaja janë të papranueshme sepse nuk keni ezauruar mjetet juridike të brendshme dhe se vetëm pasi ta keni bërë këtë, hajdeni dhe ankohuni përsëri në Strasburg për shtetin shqiptar. Ndërkohë që, kur këto çështje të riatdhesohen në mëmëdhe, ATP nuk do t’i pranojë për shqyrtim, pasi u ka skaduar afati i pranimit për shqyrtim të kërkesave dhe gjykatat do të vendosin mospranimin e padisë pa e shqyrtuar çështjen dot në themel, pasi atyre u ka skaduar afati i paraqitjes së padisë. Domethënë, me këtë vendimmarrje, Gjykata e Strasburgut për këta shtatë palë kërkues ka krijuar efektin “as-në-qiell-asnë-tokë”, apo thënë ndryshe, efektin purgator.

Në këtë çështje, 12 palë kërkues u ankuan ndër të tjera se Shqipëria nuk ka arritur t’i ekzekutojë vendimet e formës së prerë të kompensimit ndër dekada, ku viti më i hershëm është 1993 dhe duke pretenduar se më së shumti 27 vjet pritje për të ekzekutuar një titull ekzekutiv janë shumë dhe për rrjedhojë është shkelur neni 6 i KEDNJ, në elementin e përfundimit të procesit të ekzekutimit në një afat të arsyeshëm. Nuk e kuptova se pse në vendim jepen të pasqyruara nenet 399/1 – 399/12 të Kodit të Procedurës Civile, që rregullojnë gjykimin e posaçëm të respektimit të afateve të arsyeshme dhe akoma më shumë të paqartë e kam arsyen se çfarë lidhjeje ka ky mjet ankimi i brendshëm me shkeljet e pretenduara nga 12 palë kërkues në Gjykatën e Strasburgut. Nëse mesazhi i këtyre pjesëve respektive të vendimit është që të konkludohet se në rendin e brendshëm juridik ka një mjet të aksesueshëm ankimi për afatet e paarsyeshme të gjykimit apo ekzekutimit, duhet të pranohet se ky konkluzion është i gabuar në rastin e këtyre 12 kërkesave.

Ky gjykim i posaçëm ka hyrë në fuqi me datë 05.11.2017 dhe fuqia prapavepruese e ligjit amendues nuk është e tillë që të kompensojë financiarisht gjithkënd, që në gjykatat apo shërbimin përmbarimor shqiptar nuk ka mundur të gëzojë të drejtat themelore ndër dekada proces gjyqësor apo proces ekzekutimi. Kjo do të thotë se, ky mjet juridik për 12 palë kërkuesit është i aksesueshëm, jo për proceset gjyqësore që ata u ankuan në Gjykatën e Strasburgut, por për ato që ata kanë sot, apo do kenë në të ardhmen në Shqipëri. Ndaj e gjeta këtë pjesë të vendimit jorelevante me gjykimin dhe si e tillë më dha perceptimin e një çike balsami për të braktisurit e drejtësisë (shih paragrafin 212 të vendimit). Me këtë qëndrim të mbajtur duhet të presim në të ardhmen jurisprudenciale të Gjykatës së Strasburgut se kushdo kërkues shqiptar në këtë gjykatë, që ka pretenduar për gjykimet e përfunduara në të gjitha shkallët gjyqësore në Shqipëri para datës 05.11.2017 cenim të së drejtës për proces të rregullt ligjor në elementin e afatit të arsyeshëm, e ka të kotë. Kjo, pasi secili prej tyre duhet të ezauronte më parë kërkesën për shkelje të afatit të arsyeshëm të krijuar me ligjin procedural civil në vitin 2017. Pikërisht gjykata, që gur themeli të jurisprudencës ka parimin e mosshndërrimit të të drejtave materiale dhe procedurale në teorike dhe iluzore, në rastin e përballjes së shtetasve shqiptarë me shtetin e tyre refuzon të japë drejtësi, duke nxjerrë si shkak parimin e subsidiaritetit dhe duke i riatdhesuar në mëmëdhe. Por juridikisht ky riatdhesim, edhe për pretendimet e shkeljes së afatit të arsyeshëm për proceset para datës 05.11.2017, ka krijuar efektin purgator dhe përbën një riatdhesim juridik në mjete procedurale tërësisht të paaksesueshme, teorike dhe iluzore. Nuk e kuptova se çfarë ka ndryshuar në jurisprudencën e GJEDNJ-së nga çështja “Sharrxhi e të tjerë kundër Shqipërisë” e janarit të vitit 2018 (shembja me eksploziv e pallatit tokë-det në Vlorë), deri te çështja “Beshiri e të tjerë kundër Shqipërisë” e majit të vitit 2020. Ndërkohë që në janarin e vitit 2018, Gjykata e Strasburgut, kur Gjykata e Lartë kishte në organikën e saj efektive 8 gjyqtarë, nga fakti se vendimi i Gjykatës së Apelit ishte pezulluar dhe se nuk ishte planifikuar gjykimi i çështjes në Gjykatën e Lartë për dy vjet, u konkludua se në këto kushte nuk mundet që rekursi dhe shkalla e tretë e gjykimit në Shqipëri të ishte mjet efektiv ankimi dhe se për rrjedhojë, u legalizua ndërkombëtarisht falimentimi i Gjykatës së Lartë, duke u hapur ftesa për aksesin e menjëhershëm në juridiksionin ndërkombëtar të Gjykatës së Strasburgut për ndërgjyqësit pa zgjidhje shqiptarë. Krejt papritur, në majin e vitit 2020, atëherë kur Gjykata e Lartë kishte fillimisht muaj të tërë me tre gjyqtarë, më tej kishte një vit me një gjyqtar dhe as dy muaj që sapo janë emëruar tre gjyqtarë rishtazi dhe kur prej vitesh një çështje në Gjykatën e Apelit është fakt botërisht i njohur se merr vite të përfundojë së gjykuari, gjykatat shqiptare në sytë e Gjykatës së Strasburgut bëhen mjete efektive ankimi, aq sa asaj i duket e parakohshme që të gjykojë lidhur me efektivitetin e tyre, ndërkohë që gjykimet në këto forume gjyqësore të pamundura janë akoma në vijim (shih paragrafin 219)

Ndërkohë mbeti e pashpjegueshme për mua nga leximi i vendimit, se pse në 63 faqe arsyetim, ku janë dhënë informacione të detajuara – për aktet nënligjore normative, masat ndërministeriale të marra, të dhëna nga statistikat qeveritare – për fakte që kanë dhe nuk kanë relevancë me çështjen, nuk pasqyrohet qartë dhe saktë fakti që, sipas Ligjit nr. 133/2015, vendimi i formës së prerë dhe i ekzekutueshëm në të gjitha rastet e çështjeve të kompensimit të pronave nuk është vendimi i Gjykatës së Apelit, sipas nenit 451 shkronja “ç” i Kodit të Procedurës Civile, por është vendimi i Gjykatës së Lartë. Shtoj këtu faktin se, së fundmi, ky qëndrim interpretativ i ligjit është mbajtur edhe nga Kolegji Civil i Gjykatës së Lartë. Vlerësoj se ky fakt kishte rëndësi themelore për Gjykatën e Strasburgut për konkluzionin që ajo nuk ishte në gjendje ta arrinte në mënyrë, sikurse ajo pranon në vendim, të parakohshme.

Nuk e kuptova se çfarë ka ndryshuar në jurisprudencën e Gjykatës së Strasburgut nga çështja e shtatë kërkesave të identifikuara më lart, të cilat nuk kanë ushtruar asnjë kërkesë apo padi në Shqipëri sipas Ligjit nr. 133/2015, me çështjen “Siliqi and Others v. Albania” të vitit 2015; me çështjen “Metalla and Others v. Albania” të vitit 2015; me çështjen “Luli v. Albania” të vitit 2015; me çështjen “Sharra and Others v. Albania” të vitit 2015; “Rista and Others v. Albania” të vitit 2016; me çështjen “Halimi and Others v. Albania” të vitit 2016; me çështjen “Karagjozi and Others v. Albania” të vitit 2016, vendime të Gjykatës së Strasburgut, të cilat kanë dalë pas vendimit pilot “Manushaqe Puto and others v. Albania” dhe pas hyrjes në fuqi të Ligjit nr. 133/2015. Të gjitha këto vendime jurisprudencë e Gjykatës së Strasburgut janë identike në rrethanat e faktit dhe çështjet e së drejtës që shtrohen për zgjidhje, sikurse paraqiten rrethanat e faktit dhe çështjet e së drejtës në shtatë kërkesat që identifikohen në paragrafin 218 të vendimit. Megjithatë, fati juridik i tyre është diametralisht i ndryshëm. Për të gjitha vendimet e vitit 2015 dhe 2016, Gjykata e Strasburgut nuk mori parasysh ligjin e ri për të përcaktuar juridiksionin dhe jurisprudencën e saj, megjithëse ai kishte hyrë në fuqi dhe ATP-ja ishte bërë plotësisht operacionale gjatë kësaj kohe, ndërsa në vitin 2020 bën të kundërtën. Nuk kuptova se nga ndryshon për këto shtatë kërkesa të identifikuara në paragrafin 218 të vendimit, kazusi juridik që u shtrua për zgjidhje para Gjykatës së Strasburgut në katër vendimet e 22 majit të vitit 2018, konkretisht në çështjen “Topi v Albania”, “Hysi vs. Albania”, “Malo v. Albania”, “Muça v. Albania”. Në këto të fundit u shtrua për zgjidhje respektimi i nenit 6 të KEDNJsë për të dënuarit në mungesë në procesin penal me prezumim dijenie. Qeveria shqiptare kërkoi nga Gjykata e Strasburgut që të deklaroheshin të papranueshme këto kërkesa dhe për rrjedhojë, të çedoheshin nga juridiksioni ndërkombëtar i saj këto çështje, pasi në nenin 450 të Kodit të Procedurës Penale në vitin 2017 ishte parashikuar se të dënuarit në mungesë mund të kërkonin rishikimin e vendimit gjyqësor penal të formës së prerë, edhe pse kërkesat ishin paraqitur vite më parë datës 31.08.2017, moment kur ndryshimet ligjore të vitit 2017 hynë në fuqi. GJEDNJ vlerësoi në këto katër çështje të së njëjtës datë, se ndryshimet ligjore nuk mund të zgjidhnin çështjen e kërkuesve me fuqi prapavepruese dhe se për rrjedhojë, nuk çedoi nga juridiksioni ndërkombëtar, duke gjetur Shqipërinë me shkelje të nenit 6 të KEDNJ-së për këto raste. Krejt papritur, Gjykata e Strasburgut dy vite më vonë vendos që shtatë kërkesa – identikisht të njëjta në thelbin e problematikës procedurale – t’i riatdhesojë në drejtësinë mëmë, në të cilën afatet ligjore kanë skaduar prej muajsh. Sërish riatdhesim në një drejtësi dhe mjete materiale dhe procedurale të paaksesueshme, teorike dhe iluzore.

Nuk e kuptova se çfarë ka ndryshuar në mënyrën se si Gjykata e Strasburgut harton vendimet e saj, ku universalisht pas pjesës së fakteve të çështjes dhe së drejtës pozitive, ajo vendos në vendim pretendimet më së pari të kërkuesit, i cili është subjekti nismëtar i gjykimit dhe më tej të qeverisë, ai që pretendohet të gjykohet si shkelës i të drejtave dhe lirive themelore të njeriut. Në këtë vendim të majit 2020, Gjykata e Strasburgut edhe formalisht kishte vendosur më së pari argumentet mbrojtëse të qeverisë dhe më tej janë parashtruar argumentet e individëve kërkues. Për herë të parë vura re se ndoshta edhe në këtë element formal dhe pa rëndësi mbi thelbin e çështjes, ndoshta pakujdesi e draftuesit/ve në mënyrën se si vendimi është hartuar, mund të ketë vend për të perceptuar diçka arsyeshëm. Për herë të parë vura re se në një jurisprudencë të Gjykatës së Strasburgut merreshin të mirëqena argumentet e pretenduara nga qeveria dhe se më pas ato përdoreshin për të deklaruar të papranueshme pretendimet e 12 palë kërkuesve.

Nuk e kuptova se pse Gjykata e Strasburgut, në një vendim tërësisht procedural të papranueshmërisë së kërkesës për gjykim, apo thënë ndryshe në një vendim nxjerrjeje të çështjes nga juridiksioni, merr përsipër të zgjidhë edhe themelin e çështjes së pajtueshmërisë me nenin 6 dhe me nenin 1 të protokollit nr. 1 të KEDNJ-së të Ligjit nr. 133/2015. Akoma më shumë nuk e kuptova se çfarë lidhjeje ka kushti i panegociueshëm i Gjykatës së Strasburgut, i vendosur në masën prej 10 % të vlerës reale të pronës, si standard i pranueshëm kompensimi për ish-pronarët, me përmbajtjen e një vendimi me karakter procedural të papranueshmërisë së kërkesës dhe nxjerrjes së çështjes nga juridiksioni ndërkombëtar.

Gjithashtu nuk e kuptova se pse Gjykata e Strasburgut në këtë vendim çedoi nga parimi i vetëpërmbajtjes së kalimit jashtë kufijve të zgjidhjes së çështjes në raport me llojin e disponimit që ajo ka bërë në dispozitiv, duke marrë përsipër të gjykojë në mënyrë abstrakte cilësinë e rregullimit të brendshëm, sikur të ishte investuar në këtë gjykim sipas protokollit nr. 16 të KEDNJ-së. Ky vendim papranueshmërie, edhe pse nuk vetëshpallet formalisht, materialisht është vendimi i dytë pilot për problematikën e ish-pronarëve, pas vendimit në çështjen “Manushaqe Puto e të tjerë kundër Shqipërisë”. Jo vetëm i dyti, por ndoshta edhe i fundit për nga risitë jurisprudenciale në këtë problematikë shqiptare në Gjykatën e Strasburgut. Me këtë vendim, kjo kauzë tridekadëshe e ish-pronarëve vdiq.

Vlerësoj se me këtë vendim procedural/material, Gjykata e Strasburgut hoqi gjeneralisht dhe pro futuro nga shqetësimi dhe nga backlog-u të gjitha çështjet simotra shqiptare. Nuk e kuptoj nëse ka vend – pasi gjithçka është thënë dhe konkluduar në 221 paragrafë të vendimit – për konsideratat e dhëna në paragrafin 222 të tij, ku me fjalë të tjera, ish-pronarëve të përjashtuar nga juridiksioni tutelues i saj u thuhet se: mos u mërzisni dhe kini parasysh se nëse autoritetet shqiptare nuk ua kompensojnë pronën sërish pas dhe sipas këtij vendimi, ne jemi këtu për t’ju mbrojtur të drejtat që KEDNJ parashikon që nga viti 1957.

Kam bindjen qytetare dhe profesionale se kjo çështje është një zhvillim jo i mirë jurisprudencial ndërkombëtar dhe posaçërisht europian. Nëpërmjet saj u vendos precedenti europian gjyqësor, ndryshe nga çfarë kanë bërë shekujt në traditat juridike të shteteve anëtare të Këshillit të Europës, se juridiksioni dhe kompetenca përcaktohen në momentin kur investohet gjykata dhe se ndryshimet e mëvonshme të ligjit dhe të faktit nuk kanë relevancë për to. Me këtë standard sui generis për Shqipërinë në Gjykatën e Strasburgut, çdo shtet anëtar në Këshillin e Europës kupton se mjafton të ndryshosh një ligj, pasi e ke dhunuar të drejtën apo lirinë themelore sistematikisht, për të pamundësuar edhe të vetmen shpresë drejtësie, atë ndërkombëtare, që të të japë hakun. Në këtë kuptim, vlerësoj se nga data 07.05.2020, Gjykata e Strasburgut i mbron më pak qytetarët që jetojnë dhe dhunohen në hapësirën territoriale të Këshillit të Europës.

Nga data 07.05.2020, problemi i parë i madh shqiptar në Gjykatën e Strasburgut u zgjidh. Tashmë kjo gjykatë ka në axhendën e saj të prioriteteve edhe një problem tjetër po kaq apo akoma më të madh, jo të shkaktuar nga regjimi komunist, por nga shteti demokratik, modern dhe anëtar i Këshillit të Europës. Nuk di të them nëse zgjidhja e çështjes së parë do të ndikojë në zgjidhjen e çështjes së dytë. Në pamje të parë, ato nuk kanë lidhje me njëra-tjetrën. Por megjithatë, arrij të kuptoj dhe të ndiej që filozofia e dhënies së drejtësisë, që synon më së pari vetëm të jetë efektive dhe të shkarkohet nga backlog-u, nuk është shenjë e mirë.

*Gjyqtar pranë Gjykatës së Rrethit Gjyqësor Vlorë

 

Gjykata Europiane njohu skemën e re për pronat. Ish-pronarët: “Vendim zhgënjyes”

Gjykata Europiane për të Drejtat e Njeriut shpalli sot njëzëri si të papranueshme “Çështjen Beshiri kundër Shqipërsisë” dhe 11 çështje të tjera të ngjashme pronash, duke pranuar skemën e re të kompensimit të ish-pronarëve në Shqipëri si një mjet ligjor efektiv.

Këto ishin kërkesat e para, të cilat po shqyrtoheshin nga Gjykata pas hyrjes në fuqi të Ligjit për Trajtimin e Pronës, pra nevojitej një shqyrtim imtësishëm i masave të marra nga Qeveria.

Me vendimin e sotëm, Gjykata pranoi skemën e re të kompensimit të ish-pronarëve në Shqipëri si një mjet ligjor efektiv. Pronarët pretenduan se Ligji i ri për Trajtimin e Pronës shkelte të drejtat e tyre dhe ulte ndjeshëm vlerën e pronave të tyre.

Por Gëzim Boçari, anëtar i kryesisë së shoqatës Pronësi me Drejtësi , tha në një reagim të parë se vendimi i sotëm ishte zhgënjyes, sepse Strasburgu i ka marrë të mirëqena qëndrimet e qeverisë, e cila nuk dëgjoi për asnjë çast pronarët dhe nuk pranoi asnjë propozim të tyre.

“Ne i kemi sqaruar si shoqatë në takimet me Komisionin e Venecias, se ky ligj është hartuar pa marrë asnjë mendim nga ana jonë. Të gjitha sugjerimet tona, që i kemi dhënë të shkruara nuk janë marrë fare në konsideratë. Edhe ligji 133 i vitit 2015 dhe ky më 5 mars 2020 i vënë kapakun të gjithë horllëqeve që janë bërë me pronat, të gjitha transferimeve të paligjshme, vjedhjet dhe regjistrimet në ZRPP, akte nul etj. Qëllimi i këtyre ligjeve është që të shkarkojnë qeverinë nga detyrimi për të zbatuar Kushtetutën, të regjistrohen në ZRPP të gjitha aktet nul e të falsifikuara dhe pronari të shkojë në gjykatë për t’i zgjidhur ato. Që kjo të bëhej me vendim të Strasburgut nuk ma merrte mendja. Jam i zhgënjyer për këtë dhe më duket një vendim amoral. Asnjë nga shtetet e tjera ish-komuniste, që kanë patur probleme me pronat, nuk kanë patur një vendim kaq të keq” – tha zoti Boçari.

Gjykata nuk e pranoi argumentin e pronarëve se Ligji për Trajtimin e Pronës sillte një shkelje të parimit të sigurisë juridike përsa i përket të drejtës së kompensimit. Autoritetet shtetërore, tha Gjykata, gëzojnë një hapësirë të gjerë në përcaktimin e mënyrave të zgjidhjes së problemit për shkelje të të drejtës së pronës. Ajo vendosi se efektiviteti i mjetit ligjor nuk cënohej nga mënyrat e zgjidhjes së problemit, të cilat ishin parashikuar në Ligjin për Trajtimin e Pronës. Por zoti Boçari vëren se vendimet e Strasburgut ndryshojnë ndër vite.

“Vendimi i sotëm i Strasburgut ka standarte të dyfishta, ndaj është zhgënjyes. Vetë Gjykata e Strasburgut ka vendosur në vitin 2016, që kompensimet do të bëhen me çmimet e vitit 2008. Një pronar sot e merr kompensimin 100 herë më pak. Pjesa më e rëndësishme është që Strasburgu bën sikur nuk kupton, sikur nuk shikon nëse kompensimi është në përputhje me Kushtetutën dhe çfarë prone kompensohet. Pra, kur vendimi i Gjykatës së Strasburgut nuk pyet për Kushtetutën, ç’kuptim kanë më të drejtat e njeriut. Qeveria bën një ligj kundër pronarëve dhe Strasburgu e pranon. Kështu mohohet Atdheu. Zgjidhje ka, por jo të përfitojnë në mënyrë kaq të pacipë politikanët dhe hajdutët, duke mos u kthyer pronarëve të ligjshëm sot pronat që ua rrëmbeu regjimi komunist disa dekada më parë” – tha zoti Boçari.

Të gjithë kërkuesit e 12 proceseve gjyqësore zotërojnë vendime përfundimtare administrative, të cilat njohin të drejtën e kompensimit, në vend të kthimit të pronave, që ishin konfiskuar ose shtetëzuar nga regjimi komunist. Megjithatë, ato vendime përfundimtare nuk janë ekzekutuar asnjëherë në mënyrë të plotë.

“Ky vendim më duket shumë i papjekur, shumë skandaloz dhe jomoral në kuptimin juridik. Ky është një vendim amoral, sepse ai justifikohet si vendim gjoja për interes publik dhe justifikohet me ligjin 133 të vitit 2015 dhe me planin që ka bërë qeveria sot” – tha zoti Boçari.

Ish-pronarët kërkues pretenduan se ata nuk mund të detyroheshin të përdornin një mjet ligjor, i cili kishte hyrë në fuqi shumë vite pasi ata kishin regjistruar kërkesat pranë Gjykatës. Pronarët pretenduan se zbatimi prapaveprues i Ligjit për Trajtimin e Pronës përbënte një shkelje të parimit të sigurisë juridike.

Sipas zotit Boçari, vendimi i sotëm i Gjykatës së Strasburgut ka mangësi, sepse nuk përcakton çfarë pjese e pronës apo cila pronë do të kompensohet dhe që ky kompensim të behet kur moskthimi fizik i pronës justifikohet për nevoja publike në përputhje me detyrimet kushtetuese që përcaktojnë nenet 41, 42 dhe 181 të Kushtetutës.

“Duke justifikuar ligje që shkelin Kushtetutën shteti zhytet në anarki institucionale dhe lidhur me pronën thellohet arbitrariteti dhe korrupsioni. Ndaj më duket e pabesushme që Gjykata e Strasburgut të marrë këtë vendim që, duke qenë i detyrueshëm, imponon shkeljen e standardit të Kushtetutës”” – tha zoti Boçari.

Sipas pronarëve, kompensimi që pritej të përfitonin do të ishte shumë më i vogël në krahasim me atë që parashikohej të merrnin sipas legjislacionit të mëparshëm.

Me ligjin e ri kompensimi do të bazohej në zërin kadastral që kishte prona në kohën e shpronësimit dhe jo në zërin aktual kadastral të pronës.

“Pasojat do të jenë shumë negative, dhe cështja e pronave nuk do të rregullohet. Zotërinjtë e Komisionit të Venecias, në vend që ta furnizojnë gjykatën me mendime të drejta, e kanë furnizuar me mendimet si i ekspozon qeveria. Qeveria thotë se do ta zgjidh cështjen e pronave me ligjin 133, por ai ligj mohon kthimin fizik të pronave dhe nuk përcakton cfarë prone do të kompensohet dhe si do të bëhet kompensimi. Ky është difekti më i madh; në legjislacionin shqiptar nuk përcaktohet se çfarë prone do të kompnensohet. Pronat në bregdet janë më shumë të lakmuara nga politikanët. Ata i marrin pa të drejtë këto prona, ndërsa pronari i mbetet të lëpijë gishtin dhe të presë që të kompensohet për 10 vjet të tjera pasi kanë kaluar 25 vjet deri tani” – tha zoti Boçari.

Qeveria i tha Gjykatës se Ligji për Trajtimin e Pronës krijoi një mjeti të brendshëm ligjor dhe vuri në dispozicion burime të konsiderueshme për Fondin e Kompensimit për ish-pronarët. ndërsa Agjencia e Trajtimit të Pronave kreu vlerësimin financiar të më shumë se 25 mijë vendimeve.

“Tani politikani i majtë ose i djathtë, hajduti i majtë apo i djathtë, mund të marrin lirisht pronat, që nuk u jepen pronarëve të vet. Atëherë ku është Konventa Europiane e të Drejtave të Njeriut? Kompensimi duhet të jetë në përputhje me nin 42 të Kushtetutës, ndërsa kthimi i pronës duhet të jetë në përputhje me nenin 41 të Kushtetutës. Të gjitha që bën qeveria për pronat duhet të jenë në përputhje me nenin 181 të Kushtetutës. Këto tema Gjykata e Strasburgut nuk i analizon fare, por i merr gjërat ashtu si i thotë qeveria. Mendimet e pronarëve që iu dërguan me shkrim Komisionit të Venecias nuk janë marrë fare në konsideratë. Qeveria thotë se do ta zgjidhë për 10 vjet. Asgjë nuk do të zgjidhë. Do të dështojnë edhe ligjet e reja si të vjetrat dhe do të dalë përsëri si tha Ramiz Alia në vitin 1990: “pronarëve do t’u japim nga një copë letër, i riciklojmë nëpër gjyqe, por prona na takon ne”. Jetojmë në një shtet, ku prona fitohet me dhunë, sepse ta jep politika dhe forca, por jo e drejta jote” – tha zoti Boçari.

Parlamenti shqiptar miratoi në vitin 2015 Ligjin për Trajtimin e Pronës dhe Përfundimin e Procesit të Kompensimit të Pronave, me qëllim që të përfundonte shqyrtimin e kërkesave për njohjen e pronave të konfiskuara dhe të rregullonte dhe jepte kompensim për to.

“Shteti ka filluar t’i shkelë detyrimet kushtetuese për pronën e trashëguar që me nenet nr. 5 dhe nr. 8 të ligjit 7501 të vitit 1991. Këto nene e trajtojnë pronën e grabitur nga diktatura si pronë në interes të pushtetit, sikur të ishte në fuqi Kushtetuta e vitit 1976, por e modifikuar në interes të klaneve dhe fushatave elektorale. Me miratimin e Kushtetutës së 1998, shkelja e neneve 41 dhe 181 vazhdoi dhe u bë flagrante me ligjin 133 të vitit 2015. Politikanët ishin të interesuar ta zgjerojnë dhe ta shtrijnë sa më shumë anarkinë, në mënyrë që Strasburgu të detyrohej ta pranonte vendimarrjen me dy standarde. Me këtë vendim Gjykata e Strasburgut ka justifikuar shkeljen Kushtetutës, në kapitullin e lirive dhe të drejtave të njeriut. Ky vendim do ta ndërlikojë situatën sociale në shumë drejtime. Ne nuk dimë se në cilat struktura duhet të drejtohen pronarët autoktonë ose pronarët e mirëfilltë, ose subjektet e shpronësuar, ose siç i quajnë politikanët ish-pronarë, që ata të ankohen për shkeljen e Kushtetutës. Me këtë vendim neni 1 i protokollit 1 të Konventës, është interpretuar sipas interesave të klaneve prandaj shprehem se ky vendim është një truk dhe një akt që imponon standarde jomorale” – tha zoti Boçari.

Tema e kthimit të pronave, që u shtetëzuan nga diktatura komuniste, është bërë një nga më të vështirat dhe më të ngatërruarat gjatë tranzicionit prej shumicave të ndryshme politike në pushtet. Konfliktet për pronat kanë shkaktuar shumë viktima dhe pronat zënë vend kryesor në çështjet e gjykatave.

PRONARI I RI, PRODUKT I NJERIUT TE RI

New Jersey, 20 Prill, 2020- Njeriu i ri i prodhuar ne komunizem, pati ne programin e tij humbjen dhe shkaterrimin e moralit njerezor. Djali spiunonte babane dhe anasjelltas. Qellimi ne disa shtresa u arrit e po ky njeiru i ri, ne post komunizem formoi pronarin e ri.

Pronari i ri u formua kur qeveritaret udhezuan levizjen e pa komanduar te popullsise, dhe me slloganin “tok e xanum” nepermjet gjykatave vedosen te pa drejten mbi te drejten. Kjo u be shkak qe pasojat te numeronin mbi 10 mije viktima. Per kete humbje kaq te madhe asnjehere presidentet e shqiperise nuk mblodhen keshillin e sigurise kombetre, por as akademia e shkencave nuk mori mundimin te nxjerri nje material te studiuar mire per kete padrejtesi qe ne popull do te shkaktonte nje humbje jo te vogel…Pse?.

Perpjekjet e qeverive kane qene djallezore dhe qe ta normalizonin kete te keqe shkruan urdher-force-ligjin Leninist nr.7501, i cili tek shqipetaret do te shkeputte fijet qe lidhin trashegemine. Enderr kjo e sllaveve qe u realizua nga klasa politike post-komuniste, qe pa dyshim eshte zgjatimi i paraardhesve te tyre. Ligji mbi pronat shikohet si vazhdim i luftes se klasave e cila filloi qe prej vitit 1946 dhe do te vazhdonte edhe sot me format qe vetem me drejtesine nuk kane te bejne. Nje deshmi e qarte: diktatori I fundit Ramiz Alia, ne burgun e Tiranes, vuante denimin e dhene pse kishte pire kafe dhe aranxhata me tepri!. Ne nje bisede me drejtorin e burgut Z.Tanush Mulleti, Alia i tha: “Juve dhe gjithkush tjeter duhet ta dini se demokracine e sollem ne, dhe ndertuam ligje demokratike.” Drejtori e pyeti le ta marrim sit e vertete kete, po ligji 7501 eshte demokratik apo politik?. Ramizi rrufeshem ju pergjigj, politik jo demokratik. Neve vazhdoi Ramizi per 47 vjet pronaret e ligjshem i kishim luftuar dhe po tju jepnim pronen ata merrnin pushtetin dhe me kete te dytin mund te hakmerreshin, keshtu qe neve perdorem te njejten gershere si e majta por dhe ajo qe e emeruan “te djathte”. Pergjigjja ishte shume e sinqerte.

Konfuzioni qe partite politike post-komuniste kane sjelle per pronat ka ardhur si rezultat I traktateve politike ne pluralizmin partiak demokratik. Kjo eshte shume e rrezikshme per drejtesine ne shqiperi, sepse do te jete shkaku qe pasojat do te jene te renda dhe afatgjata.

Muharrem Xhydollari

(Hudenishti)

SHOQATA E TË SHPRONESUARVE “PRONESI ME DREJTESI” APEL SHBA DHE BE

  • Çfare kerkojme nga politika e SHBA dhe BE per çrrenjsjen e komunizmit dhe te korrupsionit ne Shqiperi-/

SHOQATA KOMBETARE E TË SHPRONESUARVE “PRONËSI ME DREJTËSI”

Kryesia

Lagja Lef Sallata

Rruga Veledin Kollozi pall. 1151

Vlora – Albania

E- mail: pronesi_me_drejtesi@yahoo.com

Mobile: + 355.68 3439984

APEL
INSTITUCIONEVE DEMOKRATIKE NDËRKOMBËTARE , MEDIAVE DHE KRYETARIT TË KUVENDIT Z. GRAMOZ RUÇI PËR ZBATIMIN E KUSHTETUTËS DHE ZGJIDHJEN E ANARKISË SË TITUJVE TË PRONËSISË. 

Presidentit te Keshillit te Europes dhe shteteve antare

Komitetit te Ministrave 

Tiranë, me 1 Tetor 2019

Zoteri te nderuar

Në emër të pronarëve të shpronësuar me dhunë nga diktatura komuniste, Shoqata Kombëtare e të Shpronësuarve ”Pronësi me Drejtësi” ju drejton këtë Kërkesë të përsëritur institucioneve demokratike ndërkombëtare, mediave dhe Kryetarit te Kuvendit z. Gramoz Ruçi.

Ju e dini se prej 29 vjet në Shqipëri, nëpërmjet ligjeve antikushtetuese për pronat po zbatohet vjedhja e tyre, sepse ato ligje ju mohojnë qytetarëve të drejtën për të gëzuar pronën e trashëguar që ju grabiti sistemi komunist. Në shkelje flagrante të neneve 41 dhe 181 të Kushtetutës, pronat tona po shfrytëzohen që politikanët të pasurohen, të fitojnë votat dhe pushtet, ndërkohë që sot më shumë se më pare njerëzit kërkonë çdo mundësi që të emigrojnë.

Fjalimi i fundit i Presidentit të SHBA z. Donald Trump, se patriotizmi do të dominojë mbi globalizmin, na dha shpresë se edhe politikanët tanë do të bëjnë kthesën historike në drejtim të shtetit ligjor dhe do të pranojnë se demokracia fillon me kthimin e pronës së grabitur tek i zoti, që drejtuesve të politikës dhe të shtetit shqiptar, ju ka munguar gati plotësisht.

Veprimtaria e kryetarëve të Partisë Demokratike dhe Partisë Socialiste, në këto 29 vjet nuk ka realizuar transformimin e shtetit të diktaturës në shtet demokratik por është veprimtari e klaneve ekonomike, që kanë shfrytëzuar Kuvendin, duke miratuar ligje që pasuritë e qytetarëve dhe ato të Shtetit ti shtrydhin dhe ti shpërndajnë, ashtu siç ju intereson për interesat e tyre, pa pyetur fare se çfarë imponojnë detyrimet kushtetuese.

Qeveria Gjermane vendosi 9 pika si kushte për hapjen e negociatave për pranimin e Shqipërisë në BE. Ne ju lutemi dhe kërkojmë që të ndikoni që negociatat të hapen, sa më parë që të jetë e mundur, së bashku me Maqedoninë, duke kushtëzuar paraprakisht për Shqipërinë kërkesën për hartimin e ligjit për detyrimin e Shtetit për kthimin e pronës së grabitur tek i zoti.

Nëse ky kushtëzim do të bëhet edhe për fondet që jep Banka Botërore dhe institucionet financuese ndërkombëtare, ky është veprim me efikasitet të sigurtë, që do të garantojë korrigjimin e gabimeve të postkomunizmit, zgjidhjen e qëndrueshme të titujve te pronësisë, do të ndalojë vjedhjen në emër të ligjit të pronave tona, që po bëhet prej 29 vjet, do të mbylli mundësinë e mashtrimit duke implikuar Komisionin e Venecias. Koha e plotësimit të 9 pikave dhe shtytja e afateve kohore për hapjen e negociatave bie vetëm në kurriz të popullit shqiptar dhe favorizon oligarkët dhe korrupsionin pushtetar. Pas hapjes së negociatave është më e thjeshtë , që institucionet e BE të monitorojnë 9 pikat që kërkoi qeveria Gjermane dhe shumë pika të tjera që gjithashtu duhen plotësuar.

Edhe pse politikanët shqiptarë të të dy krahëve, realisht nuk janë të interesuar për futjen në BE, ata nuk duan reformë në Drejtësi, nuk ju intereson eliminimi i korrupsionit, por ju intereson vetëm posti dhe paratë dhe këtë e tregojnë qartë veprimet e tyre në këto 29 vjet. Kriza politike aktuale nuk ka në themel parime apo platforma zhvillimi të shoqërisë shqiptare por interesa vetiake dhe klanore. Kushtëzimi nga ana juaj për zgjidhjen e problemit të pronës, do bëjë që dhe kriza politike të qetësohet me lehtësi.

Kërkojmë që gazetarët, analistët, opinionistët dhe të gjitha mediat e shkruara dhe elektronike të mos heshtin, por të sensibilizojnë për manipulimet me titujt e pronësisë dhe diktatin politik që pas 1991 e ka bërë Shqipërinë si koloni të klanit të oligarkëve dhe po i përdor pasuritë e Shqipërisë si pronë private që shërben për të plotësuar interesat dhe pangopësinë e oligarkëve. Situata e pronës ka pësuar përkeqësime në krahasim me sistemin kriminal të Diktarurës së Proletariatit.

Ne kërkojmë që Struktura e Posaçme Anti Korrupsion (SPAK) ta fillojë pa vonesë veprimtarinë e tij dhe në fokus kryesor të ketë dokumentat e regjistrimit të zyrave të kadastrës, duke analizuar titujt e pronësisë të dhëna pas 1991 në raport me nenin 181 të Kushtetutës dhe të dërgojë në gjykatën administrative titujt NUL.

Nga Agjensia e pronave janë marrë 57 mijë vendime, duke u bazuar në ligje dhe VKM dhe prej tyre me përjashtim të rasteve të rralla kur komisioni i ka kthyer pronarit pronën që ai ka pasur, pjesa më e madhe e këtyre vendimeve përcakton një kompensim. Kthimi dhe kompensimi nuk bazohet në dokumentat e konfiskimit por bazohet në kufizimet kadastrale të ligjit, që ka ndryshuar shumë here. Ky truk  mohon kthimin fizik dhe në shumicën e rasteve, kompensimi që deri sot është përdorur si justifikim, nuk përputhet me nenin 181 të Kushtetutës dhe kjo nuk është zgjidhja e duhur dhe kushtetuese. Në Agjensinë e pronave në 2016 kanë qenë 27 mijë kërkesa të patrajtuara, veç rasteve që për shkak të pengesave administrative pronarët nuk kanë hapur dosje.

Qeveria ka raportuar në Strasburg se e ka zgjidhur problemin dhe se ka rënë në mirëkuptim me pronarët, por kjo nuk është e vërtetë.

The government has reported in Strasbourg that it has resolved the problem and is in agreement with the owners, but this is not true.

Ne kërkojnë që secili të gëzojë pronën e tij të trashëguar konform detyrimeve kushtetuese dhe kundërshtojmë me force atë pjesë të legjislacionit që bie ndesh me nenin 181 të Kushtetutës. Në këtë kundërshtim është dhe ligji për kompensimin Nr. 133/2015 dhe projektligjin e Kuvendit të bërë në 2018.

Qeveria, në vitin 2016 e mashtroi Komisionin e Venecias dhe KE, duke marrë prej saj një miratim në parim për ligjin 133/2015.  Denoncimi publik i ish presidentit të Republikës Bujar Nishani për manipulimin e Komisionit të Venecias, ra në vesh të shurdhër. Miratimi i këtij ligji nga Komisioni i Venecas nxiti fushatën e legalizimeve të ndërtime pa leje që realisht maskon pastrimin e parave. Për më keq i dha eksperiencë oligarkëve që në 2018, ta implikojnë përsëri Komisionin e Venecias për ta konsoliduar veten e tyre pronarë absolutë të pasurive të Shqipërisë.

Problemet e pronës nuk mund të zgjidhen me ligjin 133/2015 dhe me projektiligjin e 2018 sepse ato kanë përplasje dhe shkelin plotësisht nenin 41 dhe 181 të Kushtetutës dhe vendimet e ECtHR. Projektligji i vitit 2018, ashtu si dhe ligji 133/2015, janë te pakonsultuara me ne si palë e dëmtuar. Djallëzia e këtyre ligjeve fillon duke shmangur origjinën e pronës dhe detyrimet kushtetuese. Këto dy ligje synojnë të realizojë legalizim për të gjitha përvetësimet e paligjëshme të pronave, që janë bërë prej 1991 e deri sot.

Gjykata e Strasburgut në rastin e moskthimit fizik të pronës kërkon një shpërblim të drejtë dhe ne vendimet për Shqipërinë ka fiksuar se çmimin për m2 do të jetë sipas vlerës së hartës të vitit 2008. Ne nuk e kundërshtojmë këtë, ne nuk jemi kundër kompensimit por kërkojmë që ai të mos jetë më i vogël se vlera që është përcktuar në vendimet e marra prej ECtHR. Eshtë llogjike se Gjykata e Strasburgut nuk mund të manipulohet dhe ta pranojë formulën e kompensimit sipas intereasve korruptive të politikanëve tanë. Në ligjin 133/2015 dhe në draftin e vitit 2018, organi legjislativ, kërkon që çmimi i kompencimit të mos respektojë çmimin që ka vendosur ECtHR , nuk parashikohet shpallja NUL e transferimeve të paligjëshme të pronave nga 1991 e deri sot, nuk kërkohet kthimi fizik i pronës së grabitur konform Kushtetutës dhe nuk përcaktohet qartë që kompensimi të bëhet vetëm për prona të tjerërsuara për nevoja publike.

Ne duam që secili të marri pronën e tij sipas Kushtetutës, por qeveritarët tanë, të pas 1991, asnjëherë nuk kanë pyetur se çfarë detyron Kushtetuta. Mund të bëhen edhe legalizime, por për raste të veçanta me analizë rasti dhe me vendim gjykate, por është absurditet juridik ligji për legalizimet, sepse kjo legalizon pastrimin e parave te pista.

Ne jemi të shqetësuar dhe formulojmë këtë Alarm S.0.S. për të gjitha institucionet Europiane, Departamentin e Shtetit Amerikan dhe Institucionet Financuese Ndërkombëtare. Qeveria Rama mori përsipër para Strasburgut, përfundimin e procesit të kthimit dhe kompensimit të pronave me ligjin 133/2015 dështoi. Ky dështim është argumetuar dhe paralajmëruar nga shoqatat e pronarëve, shumë vite me parë. Manipulimi i bërë me ligjin 133/2015, po përsëritet. Konkretisht në 2018 e vijim  Kryetari i Kuvendit të Shqipërisë z. Gramoz Ruçi i është drejtuar përsëri Komisionin e Venecias, duke i kërkuar mendim për nenet 7 dhe 9 të draftit që Kuvendi ka hartuar në 2018.

Nuk duhet lejuar që Kuvendi të miratojë aktet NUL, duke keqpërdorur Komisionin e Venecias. Aktet Nul, janë mbështetur në detaje djallëzore të maskuara në nene të veçanta antikushtetuese të të gjitha ligjeve dhe VKM për kthimin dhe kompensimin e pronave të miratuara pas vitit 1991.

Mos korrektesia e Kryetarit të Kuvendit, maskohet në atë që Komisionit të Venecies nuk i kërkohet vlerësim juridik nëse qëndron ky ligj në raport me nenin 181 të Kushtetutës, nenin 1 të Konventës dhe me vendimet e ECtHR por vetëm për 2 nene. Komisionit të Venecias i kërkohet sqarim duke i shtruar pyetjet:-  “A bie ndesh neni 7 dhe neni 9 i projektligjit 2018 me të drejtën e gëzimit të drejtë të pronës siç parashikohet në nenin 1 të Protokollit 1 të Konventës Europiane të të Drejtave të Njeriut dhe nëse po, a justifikohet Kuvendi si organ ligjvënës, për të siguruar stabilitet social për pronat dhe a do të konsiderohet kjo “ndërhyrje proporcionale dhe e justifikueshme”. Nëse analizohen vetëm këto 2 nene, përgjigja teorikisht është se parlamenti po vepron drejtë, por ne fakt eshte komplet e kunderta ku Parlamenti i zgjedhur si organi ligjvënës dhe që duhet të zbatojë Kushtetutën, miraton ligje që janë në shkelje flagrante të Kushtetutës. Nëse Kryetari i Kuvendit do të karakterizohej nga edukimi dhe kultura e interesave kombëtare dhe demokratike, ai duhet të kërkonte vlerësim për të  gjithë projekt ligjin dhe të gjithë legjislacionin që trajton procesin e kompensimit dhe vlerësim për faktin se kompensimi nuk mund të bëhet pa korrigjuar kthimin fizik në përputhje me detyrimet kushtetuese.

Ne kërkojmë të evidentojmë faktin se, duke mos i njohur djallëzitë e mentalitetit komunist, ndërkombëtarët akoma nuk e kanë të qartë faktin se oligarkët e politikës shqiptare në 1991, zyrtarisht e shpallën sistemin demokratik, por në vend të demokracisë kanë instaluar një Kuvend dhe sistem që miraton ligje me të cilat përvetëson pronat tona.

Nga kryetari i Kuvendit z. Gramoz Ruç nuk i kërkohet Komisionit të Venecies opinion për të gjithë ligjin në raport me detyrimet Kushtetuese të vitit 1991 dhe me nenin 181 të Kushtetutës por vetëm për dy nga nenet e tij, kur i gjithë projektligji nuk  qëndron me kushtetutën në fuqi dhe djallëzia maskohet me termat “ndërhyrje proporcionale dhe e justifikueshme” Edhe sikur ekspertët e Venecies të sugjerojnë për korrigjimin e ndonje fjale në këto dy  nene, përgjigja e Venecies do shfrytëzohet dhe keqpërdoret për të miratuar në seancë plenare të mazhorances këtë ligj që konsolidon të gjitha paudhësitë e periudhës 1991- 2019 të bëra nga pushtetarët e majtë dhe të djathtë. Kjo situatë e implikon Komisionin e Venecies në shkeljen e të drejtës tonë natyrore që na e garanton e historia e drejta dhe përcaktimet e qarta të Kushtetutës. Ju lutemi mos justifikoni kete mashtrimi të Kryetarit të Kuvendit.

Ne kërkojmë ndihmën tuaj, që të ndaloni Shtetin që kërkon të konsolidojnë vjedhjen në emër të ligjit. Kërkojmë të kushtëzoni që Shtetit të korrigjojë aktet Nul me të cilat pushtetarët, pas 1991 kanë përfituar prona, pasi kompensimi që kërkojnë politikanët tanë është një tjetër shkelje e Kushtetutës. Me ligjin 133/2015 dhe draftin e 2018 Kuvendi kërkon që të kompensohen prona që janë përfituar me akte juridikisht të pavlefshme ose “Nul Ab Initio”

Shteti Shqiptar në 2018 nëpërmjet Avokatit të Shtetit ka raportuar zyrtarisht në Strasburg se pronarët përbëjnë vetëm 0.6% kur sipas dokumentave zyrtare familjet pronare në Shqipëri janë deri 87%. Kjo është bërë për të justifikuar pakësimin e çmimit të kompensimit që propozon Kuvendi me ligjin 133/2015. Ne nuk dijmë nëse ky mashtrim përbën apo jo një vepër penale. Por ne dijmë se në takimin tone me znj, Leni Fischer me 4 drejtore dhe 4 zv.drejtore, në  prill 1998 nga znj. Leni Fischer na u tha se “Kthimi i pronës tek pronari i ligjëshëm sipas detyrimeve kushtetuese do të jetë kusht që Shqipëria të pranohet në BE”. Po ashtu në fjalimin zyrtar në Tiranë me 22 Qershor 2018 anbasadore e BE deklaroi se “prona është kusht i panegociushëm për tu pranuar në BE”. Ndërhyrja juaj për ta ndryshuar këtë situatë do të bëjë që Shteti të mos funksionojë për të grabitur pronat tona të trashëguara, të mos vazhdojë të heshti për mos ekzekutimin e vendimeve të gjykatave dhe pronarët shqiptarë, të mos jenë vazhdimisht paditës të shtetit para ECtHR.

Si qytetar i këtij shteti dhe kryetar i Shoqatës Kombëtare të të Shpronësuarve ”Pronësi me Drejtësi”, unë jam arrestuar dy herë nga Qeveritë e mëparshme dhe kjo është bërë për të më trembur mua, për të trembur pronarët dhe të përndjekurit politikë që të mos kërkojnë nga Shteti kthim të pronës tyre të trashëguar, pronë që pas 1991 e kanë përvetësuar oligarkët e politikës postkomuniste dhe klanet e tyre me akte juridikisht “NUL dhe të paqena”.

Për problemin e pronës, ne si pronarë kemi dhënë zgjidhje me një draft tonin të hartuar me specialistë. Këtë draft ne e kemi dorëzuar që në 2013 por politikanët që duan të bëhen kapitalistë me pronat tona dhe me pronat e shtetit nuk e kanë marrë në konsideratë. Ky draft e zgjidh problemin shpejt dhe pa kosto, zgjidh problemin e kthimit fizik dhe kompensimit të pronës në përputhje me Kushtetutën dhe vendimet e ECtHR, mbyll burimin e korrupsionit pushtetar, korrigjon papërgjegjshmërinë dhe korrupsionin vertikal që kanë kultivuar kryetarët e PD dhe PS në këto 29 vjet. Një ndihmë konkrete do të ishte që për këtë draft të kërkohet vlerësimi i Komisionit të Venecies. Perndryshe ne do te vazhdojme te vidhemi me keto menyra te skllaverimit modern.”Pronarët duhet të shpronësohen” ka thënë Karl Marks në librin e tij “Kapitali”

Ne besojmë në mirëkuptimin tuaj dhe jemi të gatshëm për çdo sqarim.

Për Kryesinë e Shoqatës Kombëtare të të Shpronësuarve

“Pronësi me drejtësi”,

me konsideratën më të lartë,

Kryetari

Rrapo Hajredin Danushi

Apel politikës për çështjen e pronave

Për shqiptarët patriotë, për Presidentin e Republikës, Kryeministrin dhe kryetarin e opozitës, për zgjidhjen e pasojave 29 vjeçare të mafies së pronave.

Unë Nuro Kulluri, jam pronar autokton në fshatin Dukat, të rrethit të Vlorës dhe kërkoj të sensibilizoj drejtuesit e politikës shqiptare, se janë ata që po mbajnë peng zhvillimet demokratike në Shqipëri. Kërkoj përsëri, mbështetjen e të gjithë ambasadorëve veçanërisht ambasadorit të BE z. Luigi Soreca, të opinionit publik dhe të gjithëshqiptarëve, që nuk e pëlqejnë jetën e tyre me para të pista, që nuk ju ka vdekur ndershmëria dhe patriotizmi dhe kanë guximin të kërkojnë korrigjimin e krimeve të postkomunistit. Eshte fjala për kthimin tek i zoti të pronës së trashëguar. Ky veprim rregullon problemin më shqetësues, që kemi ne si popull i dhunuar nga grupet e mafies kriminale që kanë kapur nga gryka politikën shqiptare pas vitit 1991 dhe “në emër të ligjit” po përvetëson pronat tona të trashëguara. Prona tek i zoti embyll burimin e korrupsionit pushtetar.

Unë nuk jam ekspert i fushës por me këtë shkrim, denoncoj vjedhjen e pronës së fisit dhe të familjes time. Kjo shkelje ligjore është e ngjashme me vjedhjet e tjera të bregdetit turistik nga Shkodra në Sarandë por dhe të pronave në zona të tjera me vlera ekonomike. Denoncoj politikanët e periudhës së pluralizmit, që duke zbatuar porositë e Ramiz Alisë në 1989,  duke abuzuar me termin demokraci, kanë realizuar një krim me pasoja kombëtare.

Pronat  e trashëguara  te fiseve të Dukatit  janë te  ligjëruara dhe janë respektuar nga të gjitha sistemet që kanë administruar Shqiperine përshi dhe pushtuesit osmanë dhe deri në 1947. Kam kërkuar e kërkoj pronat tona të fisit tim Kulluri dhe Peçuli. Fisi im e fakton në vazhdimësi historinë e pronës që fillon me emrin e Kori Peçuli para 550 vjetësh. Edhe sot vendi ku ndodhet antena në Karaburun, quhet “Maja e Korit” ose “Maja e Flamurit”.

Në organizimin e asaj kohe këto kanë qenë prona të përbashkëta dhe janë të regjistruara nënsistemin turk,ne vitin 1473 nga Kori që ishte i pari i fisit regjistrim i bërë edhe për 39 fise të tjera. Këto dokumente të mesjetës, tregojnë autoktoninë dhe vazhdimësinë pronës tonë dhe janë pasqyruar në gazetën Telegraf date 19 Dhjetor 2018.

Ju si drejtues të politikës, keni më shumë informacion se vjedhja e pronës është një situatë e përgjithshme por unë njoh mirë pronën e familjes time dhe të fshatit tim të Dukatit dhe veç familjes time ju sjell edhe një shembull tjetër. Fisi Bodoj dhe Velaj, e kanë dokumentuar me dokumente të rregullta të para 1944 pronën, në vendin  Shën Vasil, por 320 hektarë të pronës  tyre është grabitur  me dokumente false. Pronarët e ligjshëm duhet të zhvillojnë gjyqe pas gjyqesh duke shpenzuar para, kohë dhe mundim që të marrin pronën e tyre të trashëguar. Ku është dhe kush është Shteti?

Përfaqësuesit e BE e kanë të qartë se nëse dora tyre rri akoma e fshehur, gjendja në Shqipëri do bëhet edhe më e rëndë, sepse detyrimi i shtetit për të dalluar pronat e shtetit me pronat e pronarëve që duhet të kishte nisur që në 1991, akoma nuk po bëhet. Kjo hapësirë kohe lejon anarkinë dhe  transferimin e paligjshëm të pronave, shtimin e ndërtimeve pa leje, legalizimit te tyre dhe kjo është pastrim parash, që e përmendi Kryetare e LSI, por nuk sqaroi se ky është shkaku që shton rastet e  konfliktit ndërmjet shtetasve.

Sot është mundësia të bashkojmë çdo mendim pozitiv  për të kërkuar pronat tona të trashëguara me të gjitha rrugët e mundshme. Nuk kam dijeni se çfarë kërkonin shqiptarët në protestën e organizuar para Shtëpisë së Bardhë, nuk di nëse politika e Xhorxh Soros, për të cilin bëhen shumë komente,  e mbron të drejtën e pronës respekton apo e mohon të drejtën e qytetarëve për pronën e trashëguar, por jam shumë i sigurt se nëse shqiptarët e Amerikës, në mënyrë individuale apo me grupe,  do të sqarojnë drejtorinë përkatëse të Departamentit Amerikan të Shtetit, për anarkinë postkomuniste me pronat, kam besim të plotë se problemi zgjidhet. SHBA,duke kërkuar zbatimin e parimeve bazë të kapitalizmit dhe të shtetit të së drejtës, do distancohet nga përvetësimi i pronave tona në emër të ligjit dhe do kërkojë, në plan të parë pronën sipas Kushtetutës dhe origjinës dhe ky do të jetë faktori përcaktues që do ta kthejë politikën shqiptare nga anarkia institucionale në drejtimin e duhur të demokracisë.

Ju bëj këtë Apel publik, që si drejtues të Shtetit, ti jepni fund platformës së Ramiz Alisë me kartën e lodhjes dhe të kalimit të kohës. Kësaj situate ju mund ti jepni zgjidhje me marrëveshje me një paragraf, thelbi i të cilit të jetë:”Detyrim prioritar i Qeverisë është të zbatojë nenin 181 të Kushtetutës. Qeveria ka detyrë ti kthejë trungut të çdo pronari të drejtën e posedimit të mohuar  për pasurinë e grabitur. Kompensimi aplikohet për pronat që pas 1044 janë tjetërsuar për nevoja publike me çmimin e përcaktuar nga GJEDNJ  me vendimet e vitit 2016.

Të gjitha aktet që bien ndesh  me këto kërkesa konsiderohen absolutisht të pavlefshme dhe të paqena” Nëse kjo marrëveshje të nënshkruhet nga Presidenti, Kryeministri, Kryetari i Opozitës, dhe Ambasadori i BE, ju keni kryer detyrën para popullit. Pas kësaj kriza politike do shuhet, konkurrenca midis forcave politike do zhvillohen për platformat ekonomiko sociale të secilës Parti.

Me  respekt

NURO  KULLURI

Pronar autokton nga fshati Dukati i Vlorës

Nga Kreshnik Spahiu/ 20 fakte juridike, pse turizmi 30 vjet u “dhie nga Koka” dhe jo nga Kokëdhima!

Video horror e Kokëdhimës duke sulmuar turistët spanjoll nuk është rastësi dhe as çmenduri është frut i “pemës” turistike që kemi mbjell 30 vjet.

Ndryshe nga shumë komentues kam bindjen dhe informacionin e nevojshëm që turizmi apo bregdeti shqiptar nuk u shkatërruan nga “Kokdhima” por nga kokat që qeverisën 30 vjet Shqipërinë dhe duke u afruar çdo kënd në debat ju ftoj të gjykoni mbi këto fakte:

1- Ligji i Pronave 7501 jo që nuk i dha zgjidhje të drejtës pronës por shtyu shoqërinë drejt pushtimit, kaosit apo dhunimit të pronave private dhe publike

2- Ligji legalizimeve zyrtarizoi dhe legalizoi pushtuesit e pronave, trojeve dhe pyjeve në bregdet.

3- Ligji urbanistikës ku nuk lejoheshin ndërtime 200 metra afër vijës bregdetare nuk u zbatua kurrë.

4- Ligji i dhēnies fshatrave turistikë për 25 vite me konçesion: masakroi pronat publike dhe bregdetin duke transformuar idenë e hoteleve dhe resorte në banesa që shiteshin pa çertifikatë pronsie

5- Ligji për investimet e huaja jo që nuk afroi por largoi çdo investitor të huaj nga Shqipëria sepse nuk favorizonte aspak futjem e investimeve në bregdet.

A ju kujtohen fshatarët e Kakomesë që dolën në protesta me kazma dhe lopata kundër kompanisë më të fuqishme në Europë?

Shikoni si janë karandisur sot.

Kompania u largua dhe ka përfunduar Porto Montenegron në Malin e Zi, ndërsa katundarët e Kakomesë as lopata s’kanë më sepse gjiri është shndëruar në gërmadhë.

Po rrahjen barbare të biznesmenit Libian që po ndërtonte tek Gjiri Lalzit a ju kujtohet që e larguan me avion spitalor me 22 fraktura thyerjesh kockash?

As nami dhe  as nishani nuk i ka mbetur por vilat e Sali Berishës dhe fshatrat e tij vazhdojnë hedhin shtat. Pishat sharrohen çdo ditë duke betonizuar bregun

A e dini se kompania spanjolle e hotelerisë “Ibero Star” ka mbushur gjithë bregdetin Adriatik, Jon, Dalmat dhe Mesëdhe me hotele në Kroaci, Greqi, Mali i Zi por vetëm në Shqipëri nuk shkel?

A e dini se një turist gjerman të udhëtoj nga Berlini në Shkup i kushton 23 euro bileta, ndësa të fluturojë në Tiranë kushton 500 euro?

A e dini që dhe Ohri apo Budva nga 40.000 banorë të dyja kanë Aeroporte dhe Shqipëria i vetmi vend në Europë me 1 Aeroport?

A e dini që Shqipëria ka detin më të vdekur në botë sepse me ligjin e Moratoriumit mjereve detare nuk lejohen anijet apo mjere lundruese private?

A e dini që Shqipëria është i vetmi shtet në botë që ska një traget në pronsi të tij?

A e dini që 80% e fshatrave turistikë janë lavatriçe parash e mafies politike dhe janë vënë në emrat e shoferave dhe kushërinjve të ministrave?

A e dini që Shqipëria është me statistika i vetmi shtet në botë që në vijēn bregdetare nuk egziston një resort i huaj turistik?

A e dini se Shqipëria është i vetmi vend Europian që yjet në Hotel i vendos pronari aipas qefit dhe jo sipas standarteve?

A e dini që prej 30 vitesh çdo qeveri fillon punimet në rrugë dhe infrastrukturë vetëm kur fillon sezoni turistik dhe jo jo gjatë dimrit?

Nëse i jepni përgjigje këtyre fakteve do bindeni se Shqipërinë e dhjeu koka dhe JO Kokëdhima.

Strasburgu pohon ‘qasjen e papërshtatshme’ të qeverisë shqiptare me pronat Nga Gazeta Telegraf – 31 Gusht, 2018

Aleksandra Bogdani                                                                                                            Vladimir Karaj 

Gjykata Evropiane e të Drejtave të Njeriut thotë se kërkesat zyrtare dhe “qasjet e papërshtatshme” të qeverisë shqiptare u përballën me refuzim të plotë dhe se nuk mund të kishte “marrëveshje” mes presidentit të saj dhe Shqipërisë, pasi çështjet trajtohen vetëm në rrugë gjyqësore.

Gjykata Evropiane e të Drejtave të Njeriut deklaroi se qeveria shqiptare ishte përpjekur përmes “qasjeve të papërshtatshme” dhe takimeve zyrtare në vitin 2014 që të siguronte një shtyrje të shqyrtimit për dhjetëra çështje të depozituara në Strasburg për kthimin dhe kompensimin e pronave-fatura e të cilave kërcënonte me falimentim financat e shtetit shqiptar. Një zëdhënës i Gjykatës Evropiane për të Drejtat e Njeriut i tha BIRN se të dyja lëvizjet e qeverisë shqiptare u përballën me “refuzimin e plotë” si nga gjyqtari Ledi Bianku, ashtu edhe nga autoritetet më të larta të Gjykatës së Strasburgut, të cilët u takuan asokohe me një delegacion zyrtar shqiptar. “Në vitin 2014, një zyrtar i afërt me qeverinë (zoti Denar Biba) kontaktoi zotin Ledi Bianku, gjyqtar i Shqipërisë, duke i kërkuar që Gjykata të shtyjë shqyrtimin e çështjeve që lidhen me kthimin e pronave. Gjyqtari Bianku i tregoi këtij personi se një qasje e tillë ishte e papërshtatshme dhe informoi menjëherë Presidentin në atë kohë të Gjykatës, Dean Spealmann,” tha zëdhënësi i Gjykatës së Strasburgut në një përgjigje me shkrim ndaj pyetjeve të BIRN. Ai shtoi se për rastin në fjalë ishte njoftuar edhe presidenti aktual i Gjykatës Evropiane të të Drejtave të Njeriut, Guido Raimondi, sapo ky i fundit kishte marrë detyrën. Përmes këtij reagimi, Gjykata e Strasburgut konfirmon takimin mes Denar Bibës, asokohe kryetar i Komisionit të Prokurimit Publik dhe sot nënkryetar i Komisionit Qendror të Zgjedhjeve dhe gjyqtarit Ledi Bianku dhe i referohet atij si “qasje e papërshtatshme”. Një audio-përgjim i pjesshëm i bisedës ku dëgjohet vetëm Biba u publikua të martën nga Exit.al, ku ky i fundit dëgjohet t’i përcjellë gjyqtarit Bianku një mesazh nga sekretari i Përgjithshëm i Kryeministrisë, Ëngjëll Agaçi që “t’u gjendet në këtë histori [shtyrjen e çështjeve]”. Në audio-përgjim, Biba dëgjohet gjithashtu të thotë: “A të ndalon më ky tren në stacion? Të ngelesh pa punë dhe ç’të vajti sakrifica! Njeriu bën kompromise në jetë”. Publikimi i audios u pasua nga deklarata të ashpra të partive opozitare, PD dhe LSI, të cilat e akuzuan kryeministrin Edi Rama se kishte ushtruar shantazh ndaj një gjyqtari të Gjykatës Evropiane të të Drejtave të Njeriut dhe se kishte tentuar të ndikonte mbi një vendim të kësaj gjykate. Përmes një reagimi të kryetarit të Komisionit të Ligjeve, Ulsi Manja, mazhoranca e zhvlerësoi episodin si një “takim mes miqsh” dhe e krahasoi denoncimin me çështjen e “Babales”. Edhe protagonisti i audios, Denar Biba e prezanton ngjarjen si një takim me njërin prej miqve të tij më të mirë, ndërsa refuzon në mënyrë kategorike që të ketë ushtruar shantazh ndaj Biankut apo që t’i jetë bërë e ditur prej këtij të fundit se “ishte një kontakt i papërshtatshëm”. Ai këmbëngul se biseda është spërdredhur në mënyrë malinje dhe se qëllimi i tij i vetëm ishte të merrte këshilla nga ish-pedagogu i tij për zgjidhjen më të mirë të çështjes-e cila ishte zyrtare dhe aspak e fshehtë. “Në Strasburg kam takuar Ledi Biankun, është një nga miqtë e mi më të mirë, e kam pasur si guru në jetë. I kam treguar qëllimin e vizitës, i kam thënë që jemi këtu për të kërkuar shtyrjen,”tha Biba në një bisedë telefonike për BIRN. Biba i tha BIRN se në Strasburg kishte shkuar si ekspert i të drejtës kushtetuese së bashku me delegacionin që kryesohej nga zv.kryeministri i atëhershëm, Niko Peleshi. Ai pranoi megjithatë se nuk kishte qenë i pranishëm në takimin zyrtar që delegacioni zhvilloi në të njëjtën ditë me presidentin e Gjykatës Evropiane për të Drejtat e Njeriut, Dean Spealmann. I pyetur nëse takimin me gjyqtarin Bianku po bëhej me porosi të sekretarit të Përgjithshëm të kryeministrit Rama, Ëngjëll Agaçi, Biba u përgjigj se nuk e kujton kontekstin e përmendjes së Agaçit, ndërsa shton se “sekretari i Përgjithshëm më ka thënë që për shkak të ekspertizës duhet të jesh pjesë e ekipit”. Ai e quan gjithashtu spekulim atë pjesë të bisedës që flet për “trenin” apo “kompromiset në jetë”. “Metafora e trenit është për mua. Shoku im, Ledi Bianku me pyeti, pasi kishte pritshmëri për studentin e tij, më thotë po t’i pse vajte te Komisioni i Prokurimit Publik. Dhe i tregova historinë. Nuk është qejf të mbetesh pa punë. I thashë që më tha një miku im një herë të vjen treni në stacion,” shtoi Biba. “Si mund të shantazhohet një gjyqtar i Strasburgut,” pyet më tej ai. “Për shkak të rrethanave që i krijon gjykata, ai është i pa shantazhueshëm. I bëhet shantazh një njeriu të shantazhueshëm (jo atij). Është naive fare,” shtoi më tej Biba, duke kërkuar publikimin e plotë të bisedës. Gjyqtari i Shqipërisë në Strasburg, Ledio Bianku refuzoi të bënte komente mbi ngjarjen. Edhe zyra e shtypit e kryeministrit Edi Rama nuk iu përgjigj pyetjeve të BIRN.

Refuzimi i Strasburgut

Takimi mes Denar Bibës dhe Ledio Biankut u zhvillua në kohën kur qeveria e kryesuar nga Rama tentoi të merrte një shtyrje të dytë të shqyrtimit të çështjeve të pronave të aplikantëve shqiptarë në Gjykatën e Strasburgut. Kjo perspektivë ishte hapur me çështjen pilot “Manushaqe Puto vs.Albania” në korrik të vitit 2012, ku Gjykata kishte vendosur të shtynte për një periudhë kohore çështjet e ngjashme, duke i lënë si detyrë qeverisë shqiptare përmirësimin e masave për kthimin e pronës në nivel kombëtar. Ndërkohë që qeveria shqiptare dështoi të prezantonte një plan për zgjidhjen e çështjes së pronës deri në përfundim të afatit 18 mujor, kabineti i kryesuar nga Rama synoi të merrte një shtyrje të dytë jo më në sallën e gjyqit, por përmes takimeve të emisarëve politikë me autoritetet drejtuese të Gjykatës së Strasburgut. Një kërkesë e tillë, sipas zëdhënësit të Gjykatës u përball me “refuzim të plotë” gjatë takimit zyrtar mes delegacionit të drejtuar nga Peleshi dhe Presidentit Spealmann në qershor 2014 -duke u cilësuar në kundërshtim me rregullat proceduriale. “Veçanërisht, çdo vendim i tillë është kompetencën e Dhomës përpara së cilës çështjet ishin në pritje dhe nuk mund të merret nga presidenti i Gjykatës. Për më tepër, një kërkesë e tillë mundet të shqyrtohet vetëm në përputhje me rregullat normale proceduriale,” tha zëdhënësi i Gjykatës së Strasburgut. “Nuk ka pasur pra, dhe as nuk mund të kishte një “marrëveshje” mes Gjykatës Evropiane të të Drejtave të Njeriut dhe Shqipërisë në lidhje me shtyrjen e mundshme të çështjeve në fjalë,” shtoi zëdhënësi. “Marrëveshja me Gjykatën e Strasburgut” u përmend me eufori nga kryeministri Edi Rama në një fjalim në parlament në vitin 2016, kur Dhoma përkatëse e Gjykatës Evropiane të të Drejtave të Njeriut vendosi pro shtyrjes së shqyrtimit të çështjeve të pronës-ndërkohë që qeveria shqiptare miratoi një ligj për kompensimin e pronarëve, i cili u kundërshtua nga këta të fundit. “Megjithatë, kjo shtyrje nuk ka lidhje me ngjarjet e vitit 2014. Gjyqtari Bianku nuk mori pjesë në këtë vendim, pasi ai ishte tërhequr nga këto raste,” tha zëdhënësi i Gjykatës së Strasburgut, i cili përforcoi mesazhin se të gjitha vendimet e Gjykatës merren nga formacionet gjyqësore dhe në përputhje me procedurat e përcaktuara në Rregulloren e Gjykatës. (BIRN) 

Buxheti 15 miliardë lekë për pronarët, ja 5 mijë përfituesit në të gjithë vendin

 09.08. 2018 Gazeta Shqiptare

Ornela Manjani  – Qeveria ka miratuar një fond prej 15 miliardë lekësh, të cilat do të shpërndahen për të paktën 5 mijë pronarë, të cilëve u është njohur e drejta e kompensimit të pronës dhe s’kanë marrë deri tani asnjë këst. Fondi është i ndarë në tri vite 2019-2022, i cili rritet progresivisht vit pas viti. Në projektbuxhetin afatmesëm është miratuar fondi për vitin 2019 në vlerën, 4.9 miliardë lekë, për vitin 2020 në vlerën 5.3 miliardë lekë dhe për vitin 2021 në vlerën 5.4 miliardë lekë. Sipas ligjit në fuqi, pronarëve që u është njohur e drejta për kompensim do të marrin 20% të vlerës në lekë dhe pjesën tjetër 80% kompensim me tokë. Ndërkohë pronarët mund të aplikojnë për të përfituar nga skema për pagesa të përshpejtuara.

Tri afatet
Janë vendosur tri afate pagesash të përshpejtuara. Pagesë brenda një viti, brenda tri vitesh dhe brenda pesë vjetësh. Për secilin variant në një VKM të posaçme është përcaktuar edhe përqindja e pagesës. Për pagesën brenda një viti pronari merr 20% të vlerës së faturës, për pagesën brenda tri viteve merr 30% dhe brenda pesë viteve merr 40% të vlerës së kompensimit dhe heq dorë nga pjesa tjetër e kësaj vlere. Të gjitha subjektet që kanë një vendim përfundimtar kompensimi, pavarësisht rendit kronologjik të tij dhe llojit të zërit kadastral të pronës së vlerësuar, kanë të drejtë të aplikojnë pranë ATP-së me kërkesë të veçantë, ku shprehin vullnetin për t’u kompensuar financiarisht.

Kërkesat e veçanta për kompensim financiar do të trajtohen sipas kësaj procedure: nga çdo fond vjetor buxhetor i kompensimit financiar, jo më shumë se 1/3 e tij mund të përdoret për kërkesat e veçanta të kompensimit financiar, të gjitha subjektet kërkuese që shprehin vullnetin për t’u kompensuar financiarisht me kërkesë të veçantë duhet të aplikojnë pranë ATP-së brenda vitit të çeljes së fondit vjetor buxhetor të kompensimit financiar. Pas aplikimit për kompensim financiar me kërkesë të veçantë, ATP-ja përgatit vlerësimin financiar të pronës, pavarësisht rendit kronologjik të vendimit dhe në rastin e disa aplikimeve për kompensim me kërkesë të veçantë do të zbatohet rendi kronologjik i datës së vendimeve për këto aplikime.

Ligji i ri: Legalizimet, pronat dhe hipotekat, një drejtori Publikuar më 31.07.2018

Nga Neritan Gjergo

Drejtori i ALUIZNI-t, Artan Lame shpjegon ecurinë e procesit dhe procedurat për familjet që janë në pritje. Në shtator do të kalojnë në qeveri dhe parlament ndryshime ligjore për regjistrimin e pronave me probleme

Pas miratimit të më shumë se 4000 lejeve të legalizimit në 10 qarqe të vendit, procesi për legalizimin dhe hipotekimin e ndërtimeve pa leje, vijon me një ritëm mesatar prej 3000 regjistrimesh në muaj. Drejtori i ALUIZNI-t, Artan Lame komenton pengesat dhe procedurat që ndiqen nga qytetari dhe institucionet dhe bën thirrje për bashkëpunim. Ai sqaron edhe problematikën e pronave në vend, e cila me ndryshimet ligjore që do të kalojnë në parlament pas shtatorit, do t’i hapin rrugë zgjidhjes përfundimtare të regjistrimit të tyre.

Z. Lame, më shumë se 4000 emra në 10 qarqe në vend janë publikuar përmes ALUIZNI-t, në një kohë kur procesi duket se kishte ngecur, të paktën nga buletinet që dalin nga zyra që ju drejtoni. Si po shkon procesi dhe si është ritmi i tij tashmë?

Është një proces, i cili vijon dhe normativa mesatare e ALUIZNI-t referon rreth 3000 legalizime në muaj. Por, duhet theksuar se legalizimi nuk është  zgjidhja përfundimtare, por është vetëm kapitulli i parë. Këta qytetarë presin për kapitujt e tjerë, që janë regjistrimi i banesave, urbanizimi i zonave ku kanë ndërtuar, e kështu me radhë.

Të gjithë ata qytetarë, të cilët kanë parë emrin këtë të hënë i nënshtrohen një procesi të dytë?

Unë dua të bëj thirrje që të gjithë ata qytetarë, të cilët kanë probleme, e që kanë ndjekur procesin, kudo që janë dhe shohin se nuk marrin njoftim, duhet t’i ndjekin procedurat, sepse vetëm përmes bashkëpunimit do të mbyllim këtë proces. Unë u bëj thirrje edhe fqinjëve, në rast se lexojnë emrat e fqinjëve t’i lajmërojnë. Legalizimi është një proces një nuk e bën vetëm ALUIZNI.

Si e orientoni këtë bashkëpunim? Ku duhet të paraqiten qytetarët?

Para dy vitesh ne kemi bërë një lehtësim, ku nuk e detyrojmë qytetarin të paraqitet, por ai mund të marrë një kopje të fletës së verdhë që ne lëshojmë. Me vendimin e dy viteve më parë, janë ALUIZNI dhe Hipoteka, ato që ndjekin procesin. ALUIZNI e çon atë fletë në ZRPP për të bërë regjistrimin dhe pas kësaj, qytetari orientohet për të shkojë në ZRPP për të marrë certifikatën e pronësisë dhe të paguajë tarifën përkatëse. Dërgesën e lejes së legalizimit në Hipotekë e bën ALUIZNI. Por, Hipoteka jo gjithmonë lajmëron që certifikata e pronësisë është gati, pasi në raste të caktuara dalin dhe probleme, si mbivendosje, shpronësime për ish-pronarët etj.

Por në fushën e pronësisë, trashëgimia që kemi në prona dhe në ZRPP është jashtëzakonisht e keqe. Në fushën e hartografisë dhe regjistrimit të pronave, jemi në pragun e një katastrofe. Shqipëria, kurrë nuk ka mbyllur procesin e regjistrimit të pronave në regjistrat kadastralë që nga viti 1912. Para vitit 1944, është bërë një përpjekje, por nuk është mbyllur. Pas vitit 1945, dihet historia, ndërsa pas vitit 1990 është zbuluar kjo katrahurë e madhe. Situata është jashtëzakonisht e rëndë dhe do ta vuajmë edhe për disa vjet, edhe duke pasur vullnetin për ta rregulluar.

Qeveria ka dalë me programin për të bashkuar në një strehë, institucionet që trajtojnë çështjen e pronave. Çfarë ka ndryshuar në këtë prizëm?

Ai ka qenë një premtim i para 4 viteve për të unifikuar këto institucione, sepse gjithsecili ka pasur dosjen e vet për të njëjtën pronë, por pa pasur një rakordim se do të veprohet me të. Në qoftë se çdo institucione vepron me një hartë të vetën, problemi mbetet në vendnumëro. Një hartë e unifikuar dhe bashkimi në një strehë e institucioneve është logjika më e drejtë për zgjidhjen e çështjes së pronave. Me hapjen e sesionit të ri parlamentar, do të kalojë në qeveri dhe në parlament legjislacioni për të gjithë proceset tranzitore, që duhet të mbyllen një herë e mirë.

Hipoteka për parcelën

Sponsored by Revcontent

LAJMET MË TË LEXUAR NË TIRANA

Top 30 Celebrities with the Highest IQ in the World
Trump’s IQ is Finally Revealed – Try Not to Gasp!
Donald and Melania Are Worried About Barron Trump’s Very Alarming IQ

ALUIZNI në aplikimin për regjistrim të lejes së legalizimit kërkon edhe regjistrimin e hipotekës ligjore mbi pasurinë e legalizuar, që në momentin e aplikimit online nëpërmjet sistemit IPS, sipas pikës 2 të këtij udhëzimi. Në momentin e regjistrimit të pronësisë mbi parcelën ndërtimore, ZRPP-ja është e detyruar të plotësojë shënimet për hipotekën ligjore mbi këtë parcelë (pasuri). Me kërkesë zyrtare me shkrim të drejtorisë së ALUIZNI- t, regjistruesi vendos kufizimin mbi pasurinë e legalizuar, të subjektit debitor, sipas përcaktimeve të bëra në pikat 22, 23 të vendimit të Këshillit të Ministrave nr. 1095, datë 28.12.2015.

Heqja e këtij kufizimi nga regjistruesi bëhet pas njoftimit zyrtar me shkrim nga ALUIZNI, mbi shlyerjen nga subjekti të detyrimit financiar. Fshirja e hipotekës ligjore i njoftohet zyrtarisht me shkrim ZVRPP-së nga ALUIZNI, jo më vonë se 5 ditë pune nga dorëzimi i vërtetimit të pagesës së detyrimit financiar nga subjekti përfitues. Njoftimi shoqërohet nga kopje e vërtetimit të pagesës dhe kopje e formularit “Tip” të aplikimit. Brenda 5 ditëve punë nga data e njoftimit zyrtar me shkrim të drejtorisë së ALUIZNI-t, regjistruesi bën fshirjen e hipotekës ligjore.

Certifikata e pronësisë brenda 10 ditëve

Tapia për ndërtimet pa leje dhe për tokën mbi të cilën është kryer ndërtimi jepen brenda 10 ditëve.  Udhëzimi i përbashkët mes ALUIZNIT dhe ZRPP-së detajon procedurat e regjistrimit të pasurisë së legalizuar. Sipas udhëzimit, drejtoritë e varësisë së ALUIZNI-t, paraqesin kërkesën (aplikimin) për regjistrim të lejes së legalizimit dhe për lëshim të certifikatës së pronësisë, në emër të përfituesit të lejes. Aplikimi për regjistrim bëhet nga drejtoritë e ALUIZNI-t nëpërmjet formularit “Tip”, që i bashkëlidhet këtij udhëzimi, pa pagesë “aplikim zero”, në mënyrë elektronike, nëpërmjet sistemit dixhital. Në zbatim të kësaj pike, autorizohet aksesi i drejtorive të ALUIZNI-t në këtë sistem, në përputhje me rregullat e sigurisë sipas legjislacionit në fuqi.

Aplikimi për regjistrim përmban emrin, mbiemrin, orientimin faktik të vendndodhjes, numrin e telefonit celular dhe ka të përcaktuar si datë aplikimi, atë të plotësimit të tij në sistemin dixhital. Njëkohësisht, me aplikimin elektronik, Drejtoria e ALUIZNI-t përcjell dokumentacionin e përcaktuar në pikën 10 të vendimit të Këshillit të Ministrave nr. 1095, datë 28.12.2015, “Për përcaktimin e rregullave të bashkërendimit të punës, ndërmjet ALUIZNI-t dhe ZQRPP-së dhe të procedurave apo kufizimeve që zbatohen për efekt të regjistrimit të pasurive të legalizuara”. Dokumentacionit sipas kësaj pike, i bashkëlidhet edhe një kopje e printuar e formularit “Tip” të aplikimit.

Aplikimi

Aplikimi kryhet vetëm një herë dhe është i vlefshëm për zënien e afatit të kërkesës për regjistrim, në kuptim të nenit 38, të ligjit nr. 33/2012, datë 21.3.2012, “Për regjistrimin e pasurive të paluajtshme”. Veprimet e mëtejshme për plotësimin e mangësive të mundshme në dokumentacionin bashkëlidhur “kërkesës për regjistrim”, kryhen nëpërmjet korrespondencës shkresore mes dy institucioneve.

Afatet

Regjistruesi brenda 10 ditëve punë nga data e paraqitjes së kërkesës është i detyruar të kryejë regjistrimin, pasi ka verifikuar nëse dokumentacioni i dorëzuar është i plotë dhe i saktë, mbështetur në përcaktimet e kreut II të vendimit të Këshillit të Ministrave nr. 1095, datë 28.12.2015. Brenda 5 ditësh nga data e regjistrimit të lejes së legalizimit, ZVRPP- ja i kërkon ALUIZNI-t të njoftojë subjektin përfitues për të kryer pagesën e tarifave të shërbimit në llogarinë bankare të ZVRPP- së.

Regjistruesi, në rast se konstaton se ka mangësi në dokumentacionin që shoqëron lejen e legalizimit apo pasaktësi, që e detyrojnë të mos kryejë regjistrimin, njofton drejtorinë e ALUIZNI-t për plotësimin e tyre brenda afatit të përcaktuar në udhëzim. Regjistruesi është i detyruar të kryejë regjistrimin brenda 10 ditëve nga data e plotësimit dhe ridërgimit të dokumentacionit nga drejtoria e ALUIZNI-t. Me konfirmimin e kryerjes nga subjekti të pagesës për tarifat e shërbimit, ZVRPP- ja dërgon në rrugë postare certifikatën përkatëse të pronësisë.